Sabahın köründe kalkıp okula gittim. Bütün ders uyudum, sanki okula uyumaya gitmişim gibi:) Ders çıkışı şarkıyı dinleyerek bahçeye ineyim dedim. Belki bu sefer İrem’i görürüm falan die düşünürken, çat İrem karşımda dikiliverdi. Kulağımda benim şarkı, aş kendini aş kendini dio, karşımda İrem gözlerimin içine bakıyo! İnme indi zannettim! Hayatımın en saçma anlardan biriydi, hatta en saçmasıydı. Ne mi yaptım? İnanamicaksınız ama okulun bahçeye açılan kapısından geri geri içeri girmeye başladım. İrem’in gözleri kocaman açıldı. Bırak ondan hoşlandığımı, kız nefret ediorum zannedio kesin! Hatta bu sefer bana kızmış bile olabilir. Ama ne yapiim ki! Görürsem şöle dicem, böle dicem die biton hazırlık yapıorum. Yollarda kendi kendime konuşa konuşa yürüorum, ama İrem’i görünce... Tık yok! Kızın karşısında ne oluosa artık, kitlenip kalıorum! Sanki hep bişeyler eksik gibi. Bir bulabilsem o eksik olan şeyin ne olduğunu, direk halledicem bu işi de, olmuo işte!!